با سلام و سپاس از دوستان و عزیزانی که به این خانه سر می‌زنند و زده‌اند. این هم از پست جدید پس از یک دوره طولانی بیماری و نقاهت(که از همه گرامیان دور باد). 

  الهام یاوری در ادامه مطروحه رهبر معظم انقلاب شعری سروده است.

    مرا به خانه زهرای مهربان ببرید   

    به خاک‌بوسی آن قبر بی‌نشان ببرید

             *      *       * 

   اگر نشانی شهر مدینه را بلدید   

   کبوتر دل ما را به آشیان ببرید

             *      *       *

   کجاست آن درِ آتش گرفته تا که مرا   

   برای جامه دریدن به سوی آن ببرید؟

            *      *       *

    مرا اگر شَوَم از دست، برنگردانید   

    به روی دست بگیرید و بی‌امان ببرید

             *      *       * 

   کجاست آن جگر شرحه شرحه تا که مرا   

   به سوی سنگ مزارش، کِشان کِشان ببرید؟

             *      *       * 

   مرا که مِهر بقیع است در دلم چه شود  

   اگر به جانب آن چار کهکشان ببرید؟

             *      *       * 

   نه اشتیاق به گُل دارم و نه میل بهار  

   مرا به غربت آن هجده خزان ببرید

               *      *       * 

   کسی صدای مرا در زمین نمی‌شنود  

   فرشته‌ها! سخنم را به آسمان ببرید

         از : افشین علاء

  نکته : شرح مربوط به این دو شعر در انتها آورده شده است

  برای" آیات القرمزی " ماهی قرمز نوروز بحرین!

  دریا چه بق کرده است، دریا کودکانه است

  بی‌حرف، بی‌جاشو و بی موج و ترانه است

            *        *          *

  ترسیده از چیزی مگر دریا کز اینسان

  با موج موجش رعشه‌های بی‌بهانه است

          *        *          *

  شور است اما شوری‌اش از جنس اشک است

  انگار از پلک زمین اشکی روانه است

            *        *          *

  با بادها هم شوق بازی کردنش نیست

  دریا که چون مرداب‌ها نیلوفرانه است

            *        *          *

  امشب چرا جز لوءلوء  خونین ندارد

  امشب چرا چون لخته‌هایی بیکرانه است

            *        *          *

  در ساحل خونین آن سو دیده شاید-

  شب را که گرم جستجو – خانه‌‌به‌خانه – است

            *        *          *

  رگموج‌هایش سوخته از بس که دیده

  در نخلهاشان شعله سرگرم زبانه است

            *        *          *

  با ماهیان قرمز از دریا نگویید

  دیگر نه آن دریای شعر عاشقانه است

            *        *          *

  از حیرت آلاله‌های ساحلش سرخ

  دریا چه بق کرده است، بغضی جاودانه است

              ***         *        *          *       ***

      چون نخل طور شعله کشید آیات

  آیات نام کوچک توفان‌ها

  نامی که در کتاب خدا زنده است

   نامی که تا همیشه نماز ما

  در محضرش شکسته و شرمنده است

            *        *          *

  آیات شعر زلزله‌ها را گفت

  حرف سطوح گمشده در گل را

  چون نخل طور شعله کشید آیات

  آوازهای سوخته در دل را

            *        *          *

  با گردبادهای مهیب و سرد

  بی ترس از نسیم و شکفتن خواند

  در پیچش سیاهی عالمگیر

  آن خطبه را چه محکم و روشن خواند

            *        *          *

  آیات نام کوچک مهتاب است

  نام بلند هر چه که خورشید است

  سیلی خور کسوف نخواهد ماند

  صبحی که صبح روشن امید است

            *        *          *

  علی محمد مودب از برجسته‌ترین شاعران انقلاب در رثای "آیات القرمزی" شاعره 20ساله         بحرینی که در روزهای اخیر بطرز فجیعی توسط حکومت آل‌خلیفه مورد شکنجه و تجاوز قرار گرفت،   دو غزل سروده که رجانیوز منتشر کرده است.

  بنابه اخبار منابع بحرینی، علت بازداشت این دختر جوان شیعه، خواندن شعر علیه رژیم   آل‌سعود در میدان "اللولوء" پیش از تخریب آن بوده است. بنا به اخبار این منابع، پس از بازداشت "آیات القرمزی"، وی را نزد "عیسی بن حمد آل خلیفه" برده و او را در مقابل دیدگان وی مورد شکنجه و تحقیر قرار داده و پس از آن در اختیار نیروهای امنیتی حکومت آل خلیفه قرار گرفته است.

در نهایت پس از چند روز، در تماس تلفنی یک فرد ناشناس، خانواده این دختر ۲۰ ساله اطلاع یافتند که وی در یکی از بیمارستان های بحرین بستری است. پس از مراجعه خانواده به بیمارستان متوجه شدند که به دلیل شکنجه بسیار زیاد، او در حال حاضر در کما به سر می‌برد و پزشکان پس از معاینه او متوجه شده بودند که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است.

 وی در چند ماه اخیر فعالیت گسترده‌ای در میدان "اللولوء" داشته و کلیپ شعرخوانی وی نیز موجود است. پدر وی نیز از شعرای سرشناس بحرینی به شمار می‌رود که در دهه‌ ۹۰ قرن گذشته میلادی به دلیل اشعاری که علیه رژیم "آل خلیفه" سروده بود، چندین بار بازداشت و مورد شکنجه قرار گرفت.

 یادآور می‌شود علی محمد مودب از شاگردان مرحوم قیصر امین پور است و تاکنون از وی چندین مجموعه شعر منتشر شده است از جمله: «عاشقانه‌های پسر نوح» 1382 (نشر دفتر شعر جوان)، «همین قدر می‌فهمیدم از جنگ» 1383 (سارینا)، «مرده‌های حرفه‌ای» 1384 (هزاره ققنوس-چاپ سوم)، «الف‌های غلط» 1386 (سوره مهر-چاپ دوم)،

گزینه شعر «عطر هیچ گلی نیست» (نشر تکا-چاپ سوم)، گزینه شعر «دروغ‌های...» (نشر علم)، «روضه در تکیه پروتستان‌ها» (سپیده باوران)

 وی در روزهای اخیر دو غزل فوق را برای این شاعره بحرینی سروده که در اختیار رجانیوز قرار گرفته است.

  دلم را چون انارى کاش یک شب دانه مى‌کردم

  به دریا مى‌زدم در باد و آتش خانه مى‌کردم

            *     *     *      *

  چه مى‌شد آه اى موساى من، من هم شبان بودم

  تمام روز و شب زلف خدا را شانه مى‌کردم 

            *     *     *      *

  نه از ترس خدا، از ترس این مردم به محرابم

  اگر مى‌شد همه محراب را میخانه مى‌کردم 

            *     *     *      *

  اگر مىشد به افسانه شبى رنگ حقیقت زد

  حقیقت را اگر مى‌شد شبى افسانه مى‌کردم 

            *     *     *      *

  چه مستى‌ها که هر شب در سر شوریده مى‌افتاد

  چه بازى‌ها که هر شب با دل دیوانه مى‌کردم 

            *     *     *      *

  یقین دارم سرانجام من از این خوبتر مى‌شد

  اگر از مرگ هم چون زندگى پروا نمى‌کردم 

            *     *     *      *

  سرم را مثل سیبى سرخ  صبحى چیده بودم کاش

  دلم را چون انارى کاش یک شب دانه مى‌کردم

                                             فروردین 1388 

               از : علیرضا قزوه

شعر زیر را عزیزی برایم کامنت گذاشته که خیلی دوستش می‌دارم .

شعر قشنگی است! 

  تا کی‌ دل‌ من‌ چشم‌ به‌ در داشته‌ باشد
  ای‌ کاش‌ کسی‌ از تو خبر داشته‌ باشد
           *    *    *

  آن‌ باد که‌ آغشته‌ به‌ بوی‌ نفس‌ توست‌
  از کوچه‌ ما کاش‌ گذر داشته‌ باشد
           *    *    *        

  آن‌ روز که‌ می‌بستی‌ بار سفرت‌ را
 گفتی‌ به‌ پدر هر که‌ هنر داشته‌ باشد
          *    *    *

  باید برود هرچه‌ شود گو بشو و باش‌
  بگذار که‌ این‌ جاده‌ خطر داشته‌ باشد
            *    *    *

  گفتی: نتوان‌ ماند از این‌ بیش، یزیدی‌ است‌
 هر کس‌ که‌ در این‌ معرکه‌ سر داشته‌ باشد
             *    *    *

  باید بپرد هر که‌ در این‌ پهنه‌ عقاب‌ است‌
  حتی‌ نه‌ اگر بال‌ و نه‌ پر داشته‌ باشد

             *    *    *

  کوه‌ است‌ دل‌ مرد، ولی‌ کوه، نه‌ هر کوه‌
  آن‌ کوه‌ که‌ آتش‌ به‌ جگر داشته‌ باشد
            *    *    *        

  کوهی‌ که‌ بنوشد، بمکد، شیرهِ‌ خورشید
  کوهی‌ که‌ ستاره، که‌ سحر داشته‌ باشد
             *    *    *

  آن‌ کوه‌ که‌ سرشارترین‌ چشمهِ‌ شفاف‌
  در دامنه، در کتف‌ و کمر داشته‌ باشد
            *    *    *        

  آن‌ کوه‌ که‌ یاقوت، که‌ یاقوت‌ شهادت‌
  در سینهِ‌ لبریز گهر داشته‌ باشد
            *    *    *

  کوهی‌ که‌ جوابت‌ بدهد هر چه‌ بگویی‌
  کوهی‌ که‌ در آن‌ نعره‌ اثر داشته‌ باشد
             *    *    *

  کوهی‌ که‌ عبا باشدش‌ از شعشعهِ‌ نور
  عمامه‌ای‌ از ابر به‌ سر داشته‌ باشد

            *    *    *

  این‌ تاک‌ که‌ با خون‌ شهیدان‌ شده‌ سیراب‌
  تا چند در آغوش‌، تبر داشته‌ باشد
             *    *    *

  دردا اگر از خوشهِ‌ این‌ شاخهِ‌ سرشار
  بیگانه‌ ثمر چیده‌ و بر داشته‌ باشد
              *    *    *

  عشق‌ است‌ بلای‌ من‌ و من‌ عاشق‌ عشقم‌
  این‌ نیست‌ بلایی‌ که‌ سپر داشته‌ باشد
             *    *    *

  رفتی و من آنروز نبودم ، دل من هم
  تا با تو سر سیر  و سفر داشته باشد
             *    *    *

  رفتی و زنت منتظر نو قدمی بود
  گفتی به پدر : کاش پسر داشته باشد

            *    *    *

  گفتی که پس از من چه پسر بود چه دختر
  باید که به خورشید نظر داشته باشد
             *    *    *

  باید که خودش باشد و آزاده و آزاد
  نه زور و نه تزویر و نه زر داشته باشد
             *    *    *

  اینک پسری از تو یتیم است در آنجا
  در حسرت یک شب که پدر داشته باشد
             *    *    *

  برگرد سفر طول کشید ای نفس سبز
  تا کی دل من چشم به در داشته باشد

      از : مرتضی امیری اسفندقه